Jeje vonel

BAWAT henerasyon ay may kanya-kanyang “rebolusyon” sa umiiral na kultura. Noong panahon ng mga lolo’t lola natin e nauso ang lo-waist gang bilang protesta sa pormal na pananamit (nagbalik ito kamakailan at naging patok pa rin sandali). Nauso ang hippies noong 1960s, jeproks noong 1970s, “retro” freaks noong 1980s, emo boy bands noong 1990s at ngayon e sumisikat ang jejemonkeys.

Hindi ko masyadong alam kung saan nanggaling ang “Jejemon.” May nagsabing galing daw ito sa pagpapalit ng letrang “j” sa “h” gaya ng “jeje” sa halip na “hehe” kapag natatawa at nagte-text. Ang “mon” naman ay hango sa Pokemon, pinaikling Pokemonster, at sikat na laro at cartoon mula sa Hapon.

Gumagamit daw ang mga Jejemon ng kakaibang ispeling at mga salitang sila lamang ang nagkakaintindihan.

Anu’t-ano man, itinuturing silang sakit ng ulo ng Department of Education dahil umano sa maling impluwensyang ikinakalat nila sa mga kabataan. Ang pinagtataka ko lang sa DepEd e bakit nito pinayagan ang “bilog na hugis itlog” kung talagang nag-aalala ito sa mali-maling natututuhan ng kabataan. Alam ng lahat na ang itlog ay hindi bilog at ang bilog mismo ay “hugis” kaya redundant ang salitang “bilog na hugis itlog.”

Ngayon e bigla na lang itong nag-aalala sa magiging impluwensya ng Jejemonsters sa kabataan. Mabuti na lamang at may mga umaawat sa “all out war” na gustong ideklara ng DepEd laban sa mga Jejemon. Gusto silang sisihin ng DepEd sa pagbagsak ng kalidad ng edukasyon sa bansa samantalang matagal nang nangyayari iyon bago pa man sumulpot ang mga Jejemon.

Kung ako ang tatanungin… Wag n’yo na pala akong tanungin, sasabihin ko na lang: Dapat pabayaan na lang nila ang mga batang ito. Para iyang tigdas o pigsa na masakit at hindi kumbinyente pero lilipas din. Ang pagbabawal sa kanila e magtutulak lamang sa mga batang ito na lalong magrebelde sa sosyedad at lalong lalaki ang problema ng DepEd.

Ano’ng malay natin kung may bagong salitang maiambag ang mga Jejemon sa diksyunaryong Filipino? Kung tatagal, ang mismong Jejemon ay maaaring maging bahagi na ng ating salita. May buhay kasi ang wika kaya merong mga salitang namamatay at merong isinisilang. Ang mga salitang kalye na paulit-ulit na ginagamit e nagiging salitang bahay o simbahan na kalaunan.

Mahalaga sa komunikasyon ang pagkakaintindihan. Kung sa katagalan e mahirapan silang magkaintindihan, babalik din sa normal na usapan ang mga batang ito bagama’t pwede rin silang mawili lalo na’t pabor sa texting ang pinaiksing mga salita.

Katunayan, matagal nang ginagawa ng mga bakla ang ginagawa ngayon ng mga kasapi ng Jejemon. Pinapalitan nila o dinadagdagan ng mga letra ang salita para sila lamang ang magkaintindihan. Wala lang pumapansin sa mga bading dahil sa paniniwalang “normal” lamang nilang ginagawa iyon. At hindi matatawaran ang kontribusyon ng mga bading sa pagyaman ng ating wika.