Will he, won’t he, or will he do something else?

by Hernan Melencio

Not long ago, boxing champ Manny Pacquiao announced that God had come up to the ringside and whispered some new advice to him: quit.

“I will not stay long in boxing because God said “you have done enough. You have made yourself famous but this is harmful,’” said Manny.

Earlier this year, he also told his fans he had a dream of God which became his epiphany. He gave up his vices – drinking, womanizing and gambling. He got rid of his collection of fighting cocks. Quotes from the Bible started appearing on his official website and he started dropping Jumbo-sized hints about hanging up the gloves.

But then, perhaps, he had a little think. Maybe he sat down with his accountant and they did a bit of financial forecasting.  Maybe his ongoing rumble with the taxman – it was announced just last week that he is under investigation and it could get nasty – was preying on his mind.

Whatever it was, he has announced he will indeed be retiring from the ring – but just let him fight one “last” match, against American Tim Bradley in June.

Then there’s the mouthwatering prospect – mouthwatering if you like boxing, that is – of him going up against his undefeated rival, Floyd Mayweather.

The fans and the promoters would love that. The money would be handy too. But it’s a fixture that would be highly unlikely to happen before the end of this year.  So he could still be trading blows in 2013.

Which means that, despite the urging from priests and bishops to give up the “immoral” sport and become the Catholic Church’s “Bible ambassador,” Manny’s still ducking and diving and keeping them guessing.

And now yet another rumour has surfaced: that he will announce his retirement by the end of this month, but he will also announce a jump to another religion.

Some people think all the bumps he has taken in his numerous fights have sent him slightly off his rocker. But the word is, he is thinking of following Mike Velarde, leader of the Catholic charismatic group El Shaddai.

You often hear of people “standing at a crossroads.” If all the stories about Pacquiao are true, right now he’s standing at a roundabout.

House of ill repute?

Sick of seeing congressmen portrayed as crooks in movies and television soap operas, a member of the Philippine House of Representative recently cried “enough is enough!”

Rep. Aurelio “Dong” Gonzales Jr. of Pampanga filed House Resolution 2140 appealing to local television and movie companies to stop typecasting members of Congress as villains and corrupt.

“These portrayals are unfair and, at the very least, sully the good name of honorable congressmen and congresswomen who work hard for the welfare of their constituents,” said Gonzales.

He said legislators are elected by the people and deserve respect, although he admitted that a small minority of them may have really been involved in crimes.

His appeal, however, was met with indifference, even ridicule, by the public and by congressmen themselves.

“We can’t help it because it’s true. There are representatives who are crooks and foolish,” said a congressman.

It’s art imitating life. Film and soap opera writers write what they think people will appreciate. And it’s a “given” – however painful for members of Congress – that many politicians “are corrupt.”

Here in the Philippines, the people don’t write their congressman; they talk and they tell jokes about the politician. And these get into the movies and soap operas.

Gonzales is not the only one complaining about being typecast. A blogger joked that crocodiles are also protesting their being portrayed as congressmen in political cartoons.

Wika o dayalekto?

Ni Hernan Melencio

NAGWAWALIS ako ng bahay nang marinig ko sa radyo ng kapitbahay ang pinagsasasabi ng dalawang host ng pantanghaling programa.

Naintriga ako, kasi pinagte-text nila ang mga tagapakinig para sabihin kung ano ang katumbas sa dayalekto o “dialect” nila ng ganito o ganoong mga salitang “Tagalog.” Halimbawa’y ano, ika nila, ang “pangit” sa Ilokano, Pampango, Ilongo o Hiligaynon – na ayon sa kanila’y mga “dayalekto.”

Noong una’y inakala kong nagkamali lang ako ng pakinig o nagkamali lamang yung mga host. Pero sa araw-araw kong pakikinig, napagtanto kong naniniwala silang ang wika o lengwahe lamang sa Pilipinas ay Tagalog at ang iba ay dayalekto.

Hindi ako lingwista o “linguist” pero sa pagtatanung-tanong ko sa mga kaklase na nasa row one noong nasa elementarya pa ako, napag-alaman kong hindi lamang Tagalog ang wika sa kaawa-awa nating bansa. Katunayan, nang lumaki na ako at medyo natutong gumamit ng library, nadiskubre kong may halos 170 wika sa Pilipinas at bawa’t isang wika’y may napakarami ring mga dayalekto.

Mapapatawad natin ’yung mga host ng programa sa radyo, kasi nama’y hindi mahigpit ang pagtuturo ng balarila at lalo na ’yung tungkol sa wika at dayalekto sa mga eskwelahan. May ilan sa ating nakapagtatapos ng kolehiyo nang hindi nalalaman ang kaibahan ng dayalekto sa wika. Basta ang alam lang nila’y “Tagalog” ang pambansang wika natin at ang iba’y dayalekto na.

Kitam? Alam ng kahit sinong uhuging bata sa elementarya na “Filipino” ang wikang pambansa natin at hindi Tagalog. Pero napakaraming kabayan akong nakausap, nang mapadpad sa Saudi, na naniniwalang Tagalog ang pambansang wika. Kapag sinasabi kong Filipino ang national language at nakabatay ito sa Tagalog, sinasagot ako ng “pareho na rin ’yun.”

OK, pwede natin silang pagbigyan tungkol sa Tagalog dahil dominante nga naman ito sa wikang Filipino. Pero kapag sinabing dayalekto ang Hiligaynon, Cebuano, Bicolano at iba pa, ibang usapan na ’yun dahil wika rin ang mga ito.

Kung baga sa tao, may sariling personalidad ang wika. Halimbawa, kahit may ilang salitang pareho ang Kapampangan at Cebuano, hindi sila magkakaintindihan kung mag-uusap sila. Magtititigan lang ang isang purong Tagalog at isang purong Bicolano kapag nagkaharap dahil hindi dayalekto ng iisang wika ang gamit nila.

Pero magkakaintindihan ang isang taga-Maynila at isang Batanggenyo dahil parehong dayalekto ng Tagalog ang alam nila. Dayalekto rin ng Tagalog ang Tagalog Tayabas, Marinduque at Nueva Ecija.

Paroo’t parito

Hukbo ng istambay

Marami ang nag-aakala na birth o marriage certificate lang ang makukuha ng mga tao sa National Statistics Office (NSO), isa sa pinakamalaking money-making institutions ng gobyerno.
Pero naglalabas rin ito ng estatistika, kaya nga ganun ang pangalan nito. At pangangalap talaga ng datos ang orihinal na trabaho nito, hanggang may isang matalinong nilalang na desperadong makakuha ng pagkikitaan para sa bangkaroteng gobyerno ang nakaisip na maging taguan ito ng mga sertipiko at pilitin ang lahat ng mamamayan na idaan at patatakan ang mga legal na papeles na kailangan nila. Kelangan NSO authenticated ang hawak mong mga papeles, lalo na kung mag-aabroad ka. Dagdag na pagkakakitaan nga naman ito para sa national government.
Ngayong naglabas ang opisinang ito ng datos tungkol sa bilang ng mga walang trabaho, nasabi ng ilan: “Uy, naglalabas pala ng ganitong impormasyon ang NSO.” Hindi ba ginagawa na ito ng Bureau of Labor Statistics ng Department of Labor and Employment? Malay ko. Siguro sa isip nila mas maraming gumagawa ng isang trabaho, mas maganda. At kung tatanggalin kasi nila ang duplication, mas lalaki ang unemployment. Mas malaking problema ’yun, di ba la?
Heniwey, naglabas nga ang NSO ng impormasyon tungkol sa lumalaking bilang ng walang trabaho sa loob ng bansa.
Walang bago rito; sino ba ang hindi nakaaalam na maraming walang trabaho? Pero maganda na ring nalaman natin na alam pala nila na maraming tambay na Pinoy. Tuwing may magsasabi kasi ng negatibo sa kalagayan ng bansa, kaagad nagsasalita kung sino man ang sinisipag sa sanlaksang tagapagsalita sa Malakanyang. Sinasabi agad na paninira ito at walang katotohanan.
Ngayon, hindi nila mapasisinungalingan ito dahil ahensya na mismo ng gobyerno ang nagsasabing tumaas ang bilang ng walang hanapbuhay na Pinoy mula sa 2.7 milyon noong Abril hanggang sa 2.9 milyon noong Hulyo. Ang underemployment naman, o yung walang sapat na trabaho (hindi permanente o wala pang 40 oras sa isang linggo), e umaabot sa 7 milyon.
Ang totoo niyan, konserbatibo pa ang numerong ito. Ano pa ba ang aasahan sa gobyernong ito? Sa listahan nila, 38.4 milyon lang sa halos 90 milyong Pinoy ang nasa labor force o lakas paggawa kaya 7.5-7.6 porsyento lang ang walang trabaho pero halos 20 porsyento ang walang sapat na trabaho.
Hindi isinasali sa lakas paggawa yung mga hindi raw naghahanap ng trabaho. Ewan ko kung paano nila nalalaman kung sino yung naghahanap o hindi naghahanap ng trabaho. Siguradong namang hindi ka mapapahiya kapag inalok mo ng trabaho ang isang tambay sa kanto. Mukha lang siyang hindi naghahanap ng trabaho dahil napagod na siguro sa kahahanap o kaya’y naupod na ang sapatos at wala siyang pambili ng bago. Mahirap maghanap ng trabaho kung wala kang sapatos.
At lumalaki ang hukbo ng walang trabaho taun-taon dahil sa maraming nagtatapos sa kolehiyo. Bukod pa sa sinasabi ng DepEd at DOLE na hindi tugma ang kursong kinukuha ng mga estudyanteng Pinoy sa pangangailangan ng mga industriya sa Pinas.
Halimbawa, napakarami nating nurses ngayon samantalang kokonti lang ang mga ospital at klinika na pwedeng kumuha sa kanila. Kahit yung mga trabaho sa labas ng bansa kinakapos na rin.
Napakaraming dahilan ang sinasabi kaya mataas ang antas ng kawalang hanapbuhay sa Pinas. Hindi lamang umaamin ang gobyerno na inutil ito pagdating sa mas importanteng bagay, gaya ng pagkontrol sa korupsyon para gawing mas madali ang pagnenegosyo sa bansa. Pag masigla ang negosyo, syempre maraming trabaho, di ba la?