OFW Family Stops Beheading of Another OFW in Saudi

January 5, 2012 by  
Filed under News

SusanOpleThe Blas F. Ople Policy Center will offer a thanksgiving mass today (6 pm) at Our Lady of Sorrows Parish in Pasay City in gratitude for the act of forgiveness and reconciliation between two OFW families that paves the way for the eventual freedom of a Filipino on Saudi Arabia’s death row.

Susan Ople, president of the policy center, noted that three years of pain and anguish were resolved in a ten-minute meeting held this morning at the Coconut Palace with Vice-President Jejomar Binay, DFA OUMWA executive director Eric Endaya, OWWA Administrator Carmelita Dimzon and the Mendoza and Langamin families.

In May 2008, two seafarers aboard a ship located near Saudi Arabia had a serious altercation which resulted in the fatal stabbing of Robertson Mendoza. For the said crime, Jonard Langamin, son of sweet corn vendor Edith Langamin, was thrown in jail for murder, an act punishable by execution through beheading in the said Kingdom. The agreement reached this morning between the two families effectively negates such a possibility, thus saving the life of OFW Jonard Langamin who faces the death sentence early this year.

Edith Langamin’s body shook with shock, relief, and joy as she cried and kneeled in front of Robert Mendoza, father of Robertson, in gratitude for his forgiveness. She also hugged Vice-President Binay while repeatedly expressing her thanks. Ople, who was seated beside Edith and her sister, Rina, had to calm down the highly emotional mother.

“I told her that the first thing she must do is to offer thanks to the Lord because this is a New Year blessing and a miracle. The case has been pending with the Department of Foreign Affairs and the Saudi court for more than three years. Time was really no longer on Jonard’s side until today,” Ople who was present during the private meeting said.

“Nanay” Edith brought the case of her son to the attention of the Blas F. Ople Center in April 2011. The Center has been following up on Jonard’s case with the DFA. The blood money being sought for was pegged at the equivalent of Php 5 million, an amount way beyond the financial capabilities of the fishball and sweet corn vendor. On the average, “Nanay” Edith, as she is fondly called by the Ople Center staff, earns Php 300 a day, an amount that is only enough to feed her family.

Last December 16, around 500 overseas Filipino workers and their families who attended the Christmas party of the Ople Center at Philam Life Auditorium were able to chip in Php 5,000 in addition to Php27,000 already raised by the Langamin family. This amount is still a far cry from the blood money required of Jonard Langamin.

“The act of forgiveness that would be converted into a formal letter to be submitted to the Saudi court is the key that would soon lead to Jonard’s freedom. Vice-President Binay handled the meeting with tact and sensitivity to the plight of both families. The victim’s father did not say much but was very humble and receptive. It’s hard not to divine the Lord’s guiding hand in what happened this morning,” Ople said, adding that the Ople Center had also invited the Mendoza family to attend tomorrow’s mass which shall also be offered in memory of their son, Robertson.

Share

OFWs sell blood to survive

October 17, 2011 by  
Filed under News

15-Oct.2010-case-dialog-KGS-Migrante-and-POLO-OWWA-officialsAn undetermined number of undocumented and jobless overseas Filipino workers (OFWs) in Saudi Arabia sell their blood to buy food while some even send the “honoraria”  as remittance to their families at home.

It has become the source of ‘daily susbsistence” for some of the estimated 10,000 undocumented and jobless OFWs, according to Migrante-Middle East regional coordinator John Leonard Monterona.

Among them is OFW ‘Roy’ (not his real name), 30, from Tondo, Manila, who arrived in Saudi Arabia to work as a glass cutter in 2009.

After months of working and have not been paid of his salaries, he was forced to run away from his employer and since then became undocumented,” said Monterona.

OFW Roy is jumping from one part-time job to another like many other undocumented OFWs, Monterona described the situation.

“Mahirap ang walang permanenteng trabaho at TNT. Kaya buwan-buwan nagbebenta ako ng dugo para may pera at remittance para sa pamilya ko (It’s hard to have no permanent job and as a TNT (tago-ng-tago). Thus, every month, I am ‘selling’ my blood to have money and send remittance to my family), OFW Roy told Monterona.

Monterona also cited the case of OFW ‘Miko’, 38, a store merchandiser in Riyadh, Saudi’s capital.

OFW Miko, according to Monterona, confirmed that he, too,  sold his blood in a hospital in Riyadh when he was terminated from his job and could not easily find a job for three months.

“Una, nag-donate ako ng 500 CC, binigyan ako ng 500 Saudi rials. Pagkalipas ng dalawang buwan, 500 CC ulit ng dugo. Binigyan ako ng hospital ng 300 SR. (First, I donated 500 CC blood. I was given 500 SR. After two months, 500 CC again. The hospital gave me 300 SR,” OFW Miko told Monterona.

Monterona said there is nothing wrong to donate flood. It is in fact a noble and humanitarian act,” he added.

He noted some hospitals in Riyadh have beeng urging its nationals and expatriate workers to donate blood. In return donors are given honoraria.

“We could fully understand the dire situation of our undocumented and jobless OFWs who often donated their blood to various hospitals in Riyadh, though their apparent motive is to get money in exchange of the blood they donated,” Monterona added.

Migrante chapter in the Kingdom has been urging the PH embassy in Riyadh to consider putting up a shelter for undocumented male OFWs who are in dire situation.

The PH embassy has a Bahay Kalinga, a temporary refuge for distressed women OFWs.

(Photo Credit:  www.migrant-rights.org)

Share

Eid Mubarak!

November 16, 2010 by  
Filed under blogs

Hernan-weblog110x110NAGDIRIWANG ang mga kapatid nating Muslim ngayong araw ng tinatawag na Eid Al-Adha o pista ng sakripisyo.

Ito ang pinakarurok ng Haj o banal na paglalakbay (pilgrimage) sa Makkah, Saudi Arabia na isa sa limang haligi ng paniniwalang Islam. Sa araw na ito nagbabatian ang mga Muslim ng “Eid Mubarak!” (Maligayang Eid) bilang pagsasaya sa banal na sandaling ito.

Maraming Pinoy ang hindi masyadong nakaaalam na iisa lamang ang pinaniniwalaang Diyos ng mga Kristiyano at Muslim at ang mga tauhan sa Bibliyang Kristiyano e nasa Qur’an din. Kaya kung tutuusin e konti lang ang talagang hindi pinagkakasunduan ng dalawang relihiyon at iyon e pwede namang pag-usapan nang walang patayan.

Naniniwala rin, halimbawa, ang mga Muslim kay Hesus pero hindi bilang Diyos kundi isang propeta na tulad ni Muhammad at Moses (Mousa). Kung sa tingin ng iba ay panlalait ito kay Kristo, dapat malamang malaki ang pagpapahalaga ng mga Muslim sa kanya, kaya nga pantay sila ni Muhammad.

Si Abraham, na kung tawagin ng mga Muslim e Ibrahim, at ang tangkang pagsakripisyo niya ng anak na si Ishmael (Ismail) ang sentro ng pagdiriwang sa panahon ng Haj. Nagsasakripisyo ang mga Muslim ng tupa tulad ng ginawa ni Ibrahim noon matapos siyang awatin ng Diyos sa pagsasakripisyo ng sariling anak. Pwede na raw ang tupa sa halip na anak.

Napag-uusapan ang sakripisyo, mukhang malaking sakripisyo ang hinaharap ng OFWs dito sa bagong batas tungkol sa kanilang insurance. Maitatanong tuloy kung pinag-isipan ba nang todo ang usaping ito bago ito isinabatas.

Batay sa reaksyon ng mga grupong OFW, mukhang hindi naman nila hiningi ito. Meron lang ilang pulitiko na gustong magpapogi at inakalang matutuwa ang mga OFW kapag binigyan sila ng insurance na “walang gastos.” Ibig sabihin ang mga employer at recruiter ang gagastos.

Ngayon, nagkakaletse-letse ang buong industriya ng labor recruitment. Unang nagreklamo ang mga employer sa ibang bansa gaya ng Hong Kong at Taiwan. May probisyon na raw ang batas nila na bigyan ng insurance ang mga manggagawa nilang dayuhan bakit pa sila papatungan ng bagong gastusin?

Sumunod na nagreklamo ang recruitment agencies. Kung ayaw magbayad ng employers (at hindi naman sila mapipilit dahil hindi naman sila sakop ng batas natin) recruiters ang sasagot. Kaso, mataas daw ang singil sa kanila ng mga kumpanya ng insurance. Tatlong kumpanya ang pinayagan ng gobyernong magbigay ng insurance, pero mga kartel daw sila, sabi ng mga recruiter. Pare-pareho ang singil nila: $72 para sa isang taong kontrata at $144 sa dalawang taong kontrata. Kadalasang dalawang taon ang kontrata ng manggagawa Pinoy sa abroad kaya $144. Kung $300 ang pwede nilang singilin sa paalis na OFW, halos kalahati raw agad ang mapupunta sa insurance company.

Nag-alburoto nga ang recruiters kaya simula kahapon tumigil na silang mag-proseso ng paalis na manggagawa bilang protesta.

Sabi naman ng POEA, wala itong magagawa kundi ipatupad ang batas. Walang lalabas na contract workers nang walang insurance.

Sa bandang huli, mga OFW ang uuwing luhaan dito. Siguradong matutulad ito sa placement fees na dapat e binabayaran ng employer pero sa tunay na buhay e sila ang nagbabayad. Kalaunan, dahil batas nga ito, mapipilitan silang bayaran ito kung gusto nilang magtrabaho sa labas ng bansa. Tsk, tsk.

Share

OFW vote

February 17, 2010 by  
Filed under blogs

BIDA na naman ang mga kababayan natin sa ibayong dagat na nag-uwi ng tumataginting na $17.3 bilyon sa pagtatapos ng nakaraang taon, ayon sa Bangko Sentral ng Pilipinas. Mas malaki ito ng 5.6 porsyento sa $16.4 bilyon na pumasok sa bansa noong 2008.

Syempre, ang gumastos ng pera e yung mga kamag-anak ng overseas Filipino workers (OFWs), yung mga binayaran nila ng utang at mismong mga OFWs. Pero kahit sinong ekonomista ang tanungin mo, sasabihin nilang nakikinabang din tayo kapag ginagastos nila ang pera nila dito. Maganda raw iyon sa ekonomiya na malaon na sanang natigok kung hindi dahil sa remittances o padalang pera ng OFWs. Umiikot kasi ang pera kapag ginagastos kaya nagkakaroon ng demand para sa serbisyo at produkto. Ang problema lang sa ganitong klaseng pag-unlad ng ekonomiya e nakabatay ito sa paggastos (consumer driven, ika nga sa Ingles) at hindi sa paglikha ng mga bagong produkto na gaya ng nililikha ng agrikultura, manupaktura at industriya. Ika nga, walang maaasahang tibay dito sa pangmatagalan at hindi umaasenso ang pinakamahihirap na sektor ng bayan.

Gayunpaman, kahit tigasin ang OFWs pagdating sa remitans, hindi sila ganun katigasin sa pagbibigay ng solidong boto tuwing eleksyon. In short, kalokohan lang ang OFW vote.

May mahigit 8 milyong OFWs sa mahigit 100 bansa sa ibayong dagat pero kokonti lang ang interesado sa kanilang lumahok sa eleksyon (kahit ako e hindi rin interesado noong nasa Saudi ako – at hindi pa rin ako interesado hanggang ngayon) na mababakas sa kokonting bilang ng nagparehistro. May mahigit 200,000 OFWs lang ang nagparehistro para bumoto sa tinatawag na overseas absentee voting para sa 2010 elections. Noong 2007, 143,000 lang ang nagparehistro at 364,000 noong 2004.

Mapapansing mas mataas ang bilang ng nagparehistro noong 2004 kesa noong 2007 dahil presidential election iyon at kapapasa lang ng batas sa absentee voting noong 2003. Ngayong presidential election ulit, tumaas nang konti ang bilang ng botante pero tinga pa rin ito kumpara sa kabuuang bilang ng OFWs. At batay rin sa karanasan, maliit lamang ang voter turnout o bumoboto sa eleksyon sa kung anu-anong dahilan. Noong 2007 senatorial election 16 porsyento lang ng registered OFW voters ang bumoto. Umabot sa 65 porsyento ang bumoto noong 2004 dahil nga presidential election iyon at bago pa lang ang absentee voting. Para sa taong ito, maswerte na kung aabot sa 50 porsyento ang boboto at kung magkaganun man, hindi pa rin sila boboto nang solido kaya walang kandidatong interesedong ligawan sila ngayon, di tulad ng panliligaw ng mga ito sa mga kulto at grupong relihiyoso.

Maraming grupong OFW ang nangangarap na magkaroon ng papel sa gobyerno. Malas lang nila dahil sa kabila ng pang-uuto sa kanila sa pagtawag na “bagong bayani” hindi sila ganun kapogi o kaseksi sa tingin ng mga kandidato o mismong ng gobyerno.Hernan-weblog

Share

Konting hingi

January 28, 2010 by  
Filed under blogs

Hernan-weblog NATUTULOG akong nakaupo sa harap ng computer nang bigla akong magising dahil narinig ko ang boses ng misis ko.

“Galing sa ‘konting hingi’ ang salitang ‘tingi’ at dito lang sa Pilipinas merong mga tingi-tingi,” anya.

“A, ganun ba?” ikako na medyo inaantok pa. Historian ang misis ko kaya alam kong alam niya ang sinasabi niya. Sabagay, naniniwala naman akong hango nga sa “kaunting hingi” ang salitang “tingi.” Mula sa pagiging libreng hingi, nagkaroon ito ng bayad at naging tingi-tingi. At ngayo’y laganap na nga sa buong bansa at nanuot na sa ating kultura sa porma ng mga produktong nakalagay sa plastic na kung tawagin sa Ingles e “sachet” (bigkas: sa-shey).

At naalala ko ito nang mabasa ko ang reklamo ni Sen. Mar Roxas na tingi-tingi raw ang solusyon ng Malakanyang sa problema sa edukasyon. Hindi ko masyadong maintindihan kung bakit “tingi” ang tawag niya dito gayong ang tinutukoy niya e ang maliit na pondo para sa edukasyon at pawardi-wardi o sabay-sabay na pagtutok sa samu’t-saring problema.

Actually, ang solusyong gusto niyang gawin ang pwedeng tawaging tingi-tingi dahil gusto niyang tutukan muna ang mga problema sa grade one sa buong taon, susunod ang grade two ng isa ring taon, hanggang umabot sa grade six. Lutas anya ang problema sa ikaanim na taon. Hindi ko masasabing mali ang solusyong ito pero ito ang talagang dapat tawaging tingi-tingi.

Ang tingi, gaya nga ng sinabi ng misis ko e nagmula sa sinaunang kaugalian ng mga Pinoy na humingi ng maliit na paninda gaya ng ilang pirasong sili, ilang butil ng bawang, sangkurot na asin, atbpa. kasabay ng mga binibili. Konting hingi na kalauna’y naging tingi o maliliit na kantidad ng paninda na may bayad na.

Masasabing patay na ang kaugalian ng mga Pinoy na manghingi ng konti sa paninda, pero nang mapadpad ako sa Saudi, nagulat akong umiiral pa rin ito roon – kahit unti-unti na ring nawawala sa uso. Kapag namamalengke kami roon, nakakahingi kami ng sili, bawang, asin at kung anu-ano pa. Kung tawagin naman ito roon e “bakshis.” Doon kumapal ang mukha ko. Wala kasing Pinoy doon na hindi humihingi ng bakshis kapag namimili sa palengke.

Nadala ko pa nga rito ang pagtawad-tawad sa pamimili, kahit ako mismo e nagugulat sa sarili.
Pero alam kong maglalaho na rin ang ugaling ito sa Saudi Arabia dahil sa paglaganap ng mga supermarket doon na walang tawad-tawad. Nagkakaroon pa rin ng tawaran sa mga tindahan sa mall pero dumarami na rin ang mga ayaw magpatawad – lalo na kung walang kasalanan ang bumibili.

Dito sa Pinas, piso na ang isang piraso ng siling labuyo at mamumulubi ang tindera kapag mamigay pa siya. Dahil sa mahal ng mga bilihin kaya nauso ang tingi-tingi at meron nito kahit sa supermarket sa porma ng maliliit na sachet. At mukhang dito nga lang sa Pinas may ganitong kultura ng tingi-tingi.

Share

Two Filipinas saved from death penalty in Saudi Arabia arrive in Manila

January 28, 2010 by  
Filed under News

28 January 2010 – Two overseas Filipino workers (OFWs) who were saved from the death sentence in Saudi Arabia are expected to arrive in Manila Thursday evening, the Department of Foreign Affairs (DFA) said today.

Idan Tejano and Marjanna Sakilan will arrive from Riyadh, accompanied by Philippine Ambassador to Saudi Arabia Antonio Villamor.

Tejano and Sakilan, who hail from Batangas and Jolo, respectively, were charged of homicide and robbery for the death of Tejano’s pregnant lady employer on 21 May 2001.

The Jeddah General Shari’ah Court sentenced them to death by hanging (quisas) in May 2004, which the Supreme Judicial Council eventually affirmed but the execution was suspended due to the minority of the victim’s daughter.

There were apprehensions in 2005 that the sentence would be carried out given the gravity of the crime committed.

President Gloria Macapagal Arroyo sent the first of several appeals to the Custodian of the Two Holy Mosques King Abdullah on 23 July 2005 requesting the King to save the two Filipinas from death by an act of clemency.

In 2007, DFA Undersecretary Rafael Seguis delivered a second letter from President Arroyo to King Abdullah through the Director-General of the Saudi Ministry of Foreign Affairs (MFA).

After the settlement of the private rights aspect of the case, the Jeddah Grand Court eventually lowered the sentence of the two OFWs to 12 years imprisonment and 1,200 lashes.

The two served eight years and seven months in jail.

During the visit of President Arroyo to Saudi Arabia on 23 September 2009 for the inauguration of the King Abdullah University of Science and Technology, she handed a personal note to King Abdullah to once again request clemency and immediate repatriation of the two OFWs considering that both the private and private rights aspects of the case were already settled.

After follow up meetings with officials of the Saudi MFA and other agencies, Deputy Minister Dr. Ahmed Al-Salam informed Ambassador Villamor of the signing of the order of release for the two Filipinas.

The Philippine Government, through the Philippine Embassy in Riyadh and the Philippine Consulate-General in Jeddah, is also making representations for the pardon of other Filipinos in Saudi jails.

It has redoubled its efforts in light of the announcement of the pardon issued by King Abdullah last 11 December 2009. To mark the return of Crown Prince Sultan bin Abdulaziz from medical treatment abroad, the Saudi King issued royal pardons to prisoners who do not pose any danger to public security.

Both the Embassy and the Consulate-General submitted a list containing all Filipinos in Saudi jails for consideration to the royal pardon.

The royal pardons would cover those who are detained or sentenced to jail for petty crimes and violations, and who have made restitutions to their victims.

An initial batch of nine Filipinos have been pardoned and released under this royal decree.

Meanwhile, the Philippine Embassy in Tehran warns Filipinos who intend to work in Iran as household service workers on the regulations of Iran for illegal foreign workers.

Foreign nationals who work illegally in Iran will be fined IR 300,000.00 (about US $30) for each day they overstay in the country.

The Embassy added that exit visas are not released without the payment of the penalties of overstay. Thus, workers who have been abandoned by their employer or agent end up being stranded in Iran for a long time, while the Embassy negotiates for their eventual repatriation.

Since the Iranian government does not allow foreign household service workers to work inside the country, Filipino household service workers who enter Iran from Dubai or other neighboring cities with tourist visa end up as illegal workers.

Share

Paroo’t Parito

October 19, 2009 by  
Filed under blogs

Mapait na asukal

Ni Hernan Melencio

Noong madalas pa akong tumambay sa press office ng Department of Agriculture, mga ilang taon na ang nakararaan, para maglaro ng computer – at kumuha ng kanilang press releases paminsan-minsan – lagi kong naririnig ang reklamo na napakataas ng presyo ng asukal sa Pilipinas kumpara sa ibang bansa.

Sa mga hampaslupang tulad ko na malakas magkape, malaking bagay ito. Lagi kong binabantayan noon ang balitang pagtaas ng presyo ng asukal, na para bang may magagawa ako. Ang nagagawa ko lang naman ay ibuhos ang kape sa garapon para simutin ang natuyong asukal sa gilid, lalo na kapag oras ng kagipitan at malayo pa ang sweldo.

Malaking reklamo noon ng mga food processors at exporters na hindi raw sinusuportahan ng gobyerno ang sariling nitong industriya. Anila, habang ang mga bansang tulad ng Thailand, Brazil at Australia ay gumagawa ng paraan para pababain ang presyo ng kanilang asukal bilang suporta sa industriya ng pagkain, napakamahal nito rito. Katunayan, halos kalahati ng presyo ng produktong pagkain nila ay para sa asukal.

Hindi ko masyadong masakyan ang pinagsasasabi nila noon, pero nang mapunta ako sa Saudi ay naging maliwanag sa akin ang lahat.

Imagine, malaking konsumer ng pagkain sa Saudi ang mga Pinoy pero inilalampaso ng produktong Thai ang “sariling atin” sa Saudi market dahil mas mababa ang presyo nila. Meron doong buko juice na ang tatak ay “Manila” o “Laguna” pero made in Thailand. At hindi ’yun singsarap ng buko natin. Bumebenta nang husto ang kanilang patis, bagoong, daing, t-shirt, chicharon, atbpa., gayong mabibilang mo lang sa daliri ang Thais doon. May isang milyong Pinoy sa Saudi.

Ayon sa isang exporter ng processed food na naka-chikahan ko noon, nagagawa ng mga Thais na pababain ang presyo dahil sa suporta ng gobyerno nila. Ang presyo nga ng asukal doon ay halos kalahati lang ng presyo dito. At hindi lang sa Saudi nangyayari ito kundi sa iba pang parte ng mundo, tulad ng US na siyang pinakamaraming Pinoy, aniya.

Ganito na ang kalagayan noon, ganoon pa rin ngayon.
Ang masama nito, hindi lang napapabayaan ang industriya ng asukal, sinisisi pa ng mga damuhong may-ari ng asukarera ang agrarian reform sa pagkabangkarote nila. Tinatamad daw ang mga may-ari ng asyenda na magbuhos ng pera sa modernisasyon ng produksyon dahil kukunin din lang daw sa kanila ang lupa.

Pero sa totoo lang, ang mga tamad na asenderong ito ang sagabal sa pag-unlad ng industriya hindi lang ng asukal kundi ng iba pang pagkain. Kung naipatupad lang sana ang tunay na repormang agraryo noon pa man, disin sana’y wala na sa eksena ‘tong mga asendero, at mga manggagawang bukid na ang nagpapatakbo ng mga asukarera.

Share

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.